10 kwietnia – Pamiętamy!

W tych dniach w szczególny sposób wspominamy harcerskie ofiary katastrofy smoleńskiej: hm. Katarzyna Piskorska, phm. Katarzyna Doraczyńska, hm. Ryszard Kaczorowski, hm. Paweł Wypych. Cześć ich Pamięci!

10 kwietnia 2010 roku o godz. 8.41 samolot z delegacją udającą się na obchody 70-lecia zbrodni katyńskiej rozbił się pod Smoleńskiem. Zginęło 96 osób, w tym prezydent Lech Kaczyński, jego żona Maria oraz wielu wysokich rangą urzędników państwowych i dowódców wojskowych. Wśród nich byli także harcerze i harcerki.

Delegacja Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej złożyła wiązanki oraz znicze na grobach druhny Kasi i druha Pawła.

20160409_173534

20160409_180645


000221UGP5I45B72-C116-F4

pwd. Katarzyna Doraczyńska

Instruktorka 22 Szczepu „Watra”, Drużynowa 22 WDH-ek „Jaworzyna”, Członek i Skarbnik Obwodu Praga-Południe, Wiceprzewodnicząca Okręgu Mazowieckiego ZHR.

Miała 32 lata, pozostawiła kochającego Krzysztofa i 4-letnią córeczkę Hanię.

Ukończyła Uniwersytet Warszawski – Wydział Pedagogiczny o specjalizacji andragogicznej. Ukończyła studia doktoranckie w PAN (w Collegium Civitas) z zakresu nauk politycznych.

Pracę zawodową zaczęła w biurze prasowym Prawa i Sprawiedliwości. Od listopada 2005 doradca ds. mediów premiera Kazimierza Marcinkiewicza. Była również rzecznikiem prasowym ministerstwa sportu. Pracowała przy polskiej aplikacji do organizacji mistrzostw UEFA EURO 2012. Od 2007 roku pracowała w Kancelarii Prezydenta RP, w ostatnim okresie życia – na stanowisku zastępcy dyrektora gabinetu szefa Kancelarii.

Jesienią 1989 r. została harcerką 22 Warszawskiej Drużyny Harcerek „Olszyna” na Grochowie, a potem instruktorką Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Od września do grudnia 1994 roku pełniła funkcję przybocznej, a następnie objęła na 4 lata (do 1998 r.) funkcję drużynowej 22 Warszawskiej Drużyny Harcerek „Jaworzyna” – hufiec Grochów, Warszawa. W latach 2001-2006 została wybrana członkiem i skarbnikiem Zarządu Obwodu Praga-Południe ZHR. Już jako podharcmistrzyni przez dwie kadencje, od 2004 do 2008 roku, pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Zarządu Okręgu Mazowieckiego ZHR.

W 2002 r. rozpoczęła działalność samorządową. Dostała się do stołecznego Samorządu Osiedla Kamionka Kamionek a następnie została radną dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Mandat samorządowca otrzymała także w kolejnej kadencji (2006–2010) Rady Osiedla Kamionek oraz Rady Dzielnicy Praga-Południe. W samorządzie Kamionka przez dwie kadencje pełniła funkcję członka zarządu.

17 kwietnia 2010 roku otrzymała pośmiertnie Krzyż Honorowy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM.

d91038fc-53a7-4f97-b84c-112c0a67a711


z7752654Q,Pawel-Wypych--1968---2010--byl-prezydenckim-ministrem-

hm. Paweł Wypych

Instruktor niezależnego środowiska harcerskiego w ZHP, od 1990 roku w ZHR, związany z 82 i 49 WDH, twórca Szczepu 28 WDHiZ, Komendant Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy ZHR.

Miał 42 lata, pozostawił żonę Małgorzatę i dwójkę dzieci – Zuzię i Krzysia.

(ur. 20 lutego 1968 w Otwocku, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski samorządowiec, od 2005 do 2006 sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, w 2007 podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w 2007 prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, od 2009 do 2010 sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta.

Ukończył studia w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji oraz na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Był także absolwentem studiów podyplomowych z zakresu organizacji pomocy społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW oraz z zakresu zarządzania w administracji publicznej w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego.

W latach 1987–1999 był działaczem harcerskim: początkowo instruktorem niezależnego środowiska harcerskiego w Związku Harcerstwa Polskiego, od 1990 w Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, w latach 1993–1994 Komendant Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy ZHR w stopniu harcmistrza.

Od 1990 do 2003 pełnił mandat radnego dzielnicy (gminy) Praga-Południe i gminy Centrum (z ramienia Komitetu Obywatelskiego, Forum Mieszkańców Pragi-Południe, Unii Wolności i PiS). W latach 1996–1999 był asystentem w Zakładzie Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, następnie dyrektorem Warszawskiego Centrum Pomocy Rodzinie, a od 2002 dyrektorem Biura Polityki Społecznej Urzędu m.st. Warszawy.

Od 30 listopada 2005 do 7 sierpnia 2006 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, będąc Pełnomocnikiem Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Od 7 lutego 2007 do 1 czerwca 2007 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, następnie do 26 listopada 2007 był prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (z rekomendacji PiS).

11 grudnia 2007 został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. pracy i polityki społecznej, a 30 kwietnia 2009 sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta ds. społecznych.

17 kwietnia 2010 roku otrzymał pośmiertnie Krzyż Honorowy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM.

20160409_173746k


Ofiary katastrofy w Smoleñsku

pwd. Katarzyna Piskorska

Wędrowniczka po Zachodnim Stoku.

Katarzyna Piskorska była córką hm. Tomasza Piskorskiego (był Komendantem Warszawskiej Chorągwi Harcerzy w latach 1925-1929) i Marii z Podgórskich, którzy mieli 2 córki: o 8 lat starszą Annę Piskorską oraz Katarzynę. Jej rodzicami chrzestnymi byli Wanda Gentil-Tippenhauer i Kazimierz Gorzkowski. Straciła ojca w wieku 2 lat, gdy został internowany w Starobielsku, a później rozstrzelany w Charkowie.

Do powstania warszawskiego mieszkała z matką w Warszawie przy ul. Nowy Zjazd 3 m. 5. Po zburzeniu (w czasie powstania) domu przy ul. Nowy Zjazd przenosi się do domu swoich dziadków – Przemysława Podgórskiego i Anny Podgórskiej – do tzw. Willi Podgórskich przy ul. Powsińskiej 104 (wtedy jeszcze był to numer 24).

Po upadku powstania była zmuszona do pójścia do Konstancina, gdzie mieszkała z matką i siostrą przez rok, po czym wraz z nimi przeprowadziła się do Zabrza, gdzie uczyła się w Szkole Powszechnej nr 24. Po powrocie do Warszawy w 1948 r. kontynuowała naukę w V klasie Szkoły Podstawowej nr 115 na Sadybie.

W latach 1951–1956 była uczennicą liceum Ogólnokształcącej Szkoły Sztuk Pięknych, kończąc naukę maturą.

W 1956 r. zdała egzaminy na Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i na Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego, jednak została skreślona z listy studentów na obu wydziałach z powodów politycznych. Została wolną słuchaczką na ASP i pod koniec roku akademickiego otrzymała indeks.

Ukończyła Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u prof. Franciszka Strynkiewicza w 1962 r.

Po ukończeniu studiów, w latach 1962–1964 pracowała jako nauczycielka plastyki kolejno w: Zespole Szkół Przemysłu Papierniczego w Jeziornie, Technikum Handlowym, Szkole Podstawowej wPowsinie i w Technikum Elektryczno-Mechanicznym przy ul. Cecylii Śniegockiej.

Po dłuższej chorobie wróciła do pracy w 1968 r. jako nauczycielka w szkole w Powsinie, później w Środowiskowej Szkole Podstawowej na Sadybie. W 1974 r. przeniosła się do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych, gdzie prowadziła zajęcia rzeźbiarskie do 1980 r., kiedy została zwolniona z powodów politycznych.

Od 1960 r. co roku projektowała i wykonywała wielkanocny „Grób Chrystusa” i szopki bożenarodzeniowe w swoim parafialnym kościele św. Antoniego Padewskiego oraz w Katedrze Polowej Wojska Polskiego(kościele garnizonowym) w latach 1982–1989.

Przygotowywała dekoracje na wszystkie doroczne sesje katyńskie Rady Polskiej Fundacji Katyńskiej na Zamku Królewskim i transparenty na czarne procesje, które Rada organizowała po umorzeniu przez Rosjęśledztwa katyńskiego w 2004 r.

Tworzyła ołtarze katyńskie na Boże Ciało w parafii Karola Boromeusza na Powązkach, gdzie ma siedzibę Warszawska Rodzina Katyńska. Opiekowała się też oszkloną gablotą o tematyce katyńskiej na Starych Powązkach.

W latach 1975-2010 prowadziła prywatną galerię sztuki w swoim domu w Willi Podgórskich – jej dziadków, przy ul. Powsińskiej 104 w Warszawie.

Była działaczką Akcji Katolickiej.


kaczorowski_ryszard_550a

hm. RP Ryszard Kaczorowski

Ryszard Kaczorowski herbu Jelita (ur. 26 listopada 1919 w Białymstoku, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski polityk, działacz społeczny i harcerz, komendant chorągwi Szarych Szeregów w Białymstoku w 1940, od 2009 roku harcmistrz Rzeczypospolitej, po 1945 na emigracji, członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, w latach 1989–1990 Prezydent RP na Uchodźstwie.

Ryszard Kaczorowski był ostatnim prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie. 22 grudnia 1990 złożył urząd na ręce nowo wybranego w pierwszych, od zakończenia II wojny światowej, wolnych wyborach w kraju i zaprzysiężonego prezydenta RP Lecha Wałęsy. Na Zamku Królewskim w Warszawie uroczyście przekazał mu insygnia władzy państwowej II Rzeczypospolitej Polskiej.

W 2006 roku roku otrzymał Krzyż Honorowy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej – AD AMICUM.